ازمون وخطا

2.4 (48.89%) 9 votes

آزمون_و_خطا

گاهی مرتکبِ اشتباهی می شویم،
اما انقدر می ترسیم که به باورهایی از قبیلِ من بی کفایت، نالایق، خطاکار و…هستمِ درونمان مهر تایید بخورد، یا آنقدر وحشت پیدا می کنیم،
که نکند، تاییدِ افرادِ دورو برمان را از دست بدهیم،
که؛
چندین و چندتا کارِ خطای دیگر انجام می دهیم،
صدتا توجیه برای خطایمان خلق می کنیم تا جایی که حتی خودمان فراموش می کنیم اشتباهی از ما سرزده بوده!

تا ثابت کنیم، خطایمان ، خطا نبوده!
تا اثبات کنیم ما داناییم!!

و مشکل در همین است که دانای مطلق، وجود ندارد!
انسان هر لحظه ممکن است در معرضِ آزمون و خطا باشد.
وقتی ما را از خطا کردن، با تنبیه،طرد کردن، قهر کردن،
محروم کردن،…ترسانده باشند،
دچارِ ترس از اشتباه کردن، امتحان کردن، کشف کردن، می شویم!
کمال گرا و سخت گیر نسبت به خودمان و دیگران می شویم!
و یک عمر به دنبالِ این انرژیل روانی خود را هدر می دهیم که والدینِ به جامانده در درونِ ذهن و روانمان، برای خطاهایمان تنبیهمان نکنند!

آن وقت؛

وقتی مثلِ هر انسانِ طبیعی،
دچار لغزش یا خطا یا آزمودنِ چیزی می شویم؛
و متوجه می شویم به خطا رفته ایم، روی می آوریم به انکار و
ادامه دادنِ خطاها تا جایی که دیگر نمی شود جبرانشان کرد!
زیرا اگر خطا را کنار بگذاریم، درنتیجه پذیرفته ایم، خطا کرده ایم!
این امربسیار دردناک است و فردی که از خطاهایش می ترسد را دچارِ شدیدترین تنبیه،
یعنی، تحقیر و سرزنشِ درونی می سازد!



برای غرق نشدن در اشتباهات،
کافی است، اشتباه اول را بپذیریم!
بدونِ تنبیه و تحقیرِ خود.


مسیر را عوض کنیم و تک خطای پیش آمده را جبران کنیم تا آرامش مهمان خانه دلمان شود.

 

لیلی نعیمی
#روانشناس_بالینی

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *